Rajsthan: schoonheid en tegenstellingen
Terug in Delhi bezoeken we enkele ‘fabrieken’, een kale ruimte in een flat kan ook fabriek genoemd worden, waar Burmese vluchtelingen werken. Die bezoeken zijn ontzettend aangrijpend. Voor we bij een van de locaties in de buurt komen, lopen we langs een vuilnisbelt. Hierop staan talloze krotten van golfplaten en hout gevestigd, tig kinderen sorteren het afval en verderop zie ik een man zijn tanden poetsen. Waarom zou hij dat nog doen? Wellicht is het een riksjarijder en een van de weinige van het ‘vuilnisbeltdropje’ die wat verdient. We lopen verder en komen in een kledingfabriekje. Ik maak een foto van een van de Indiërs achter een naaimachine. Prompt haalt de man een kam uit zijn zak, kamt zijn haar netjes en zet een glimlach op. Veel hebben deze mensen niet, maar hun eer en trots hebben ze wel.
Nog vol van alle indrukken in Delhi en Mizoram gaan we aan de slag met onze activiteiten: een universiteitstoer en seminar. De universiteitstoer gaan we op Jawaharlal Nehru University, de meest radicale universiteit van Azië, organiseren in samenwerking met Burma Campaign India en All Indian Students Association. Beide activiteiten verlopen succesvol, bij de film- en discussieavond op JNU zijn zo’n 300 geïnteresseerde studenten aanwezig. Ook op het seminar is de opkomst fantastisch, naast de vele Burmese NGOs zijn er professoren en iemand van de Nederlandse ambassade.
Voor we weggaan brengen we onze laatste dag in India door in Agra, waar we de wonderschone Taj Mahal zien. Agra is een stad die net als Delhi en Jaipur, waar we ook geweest zijn, ligt in de staat Rajsthan. Een staat met veel schoonheid (de Taj Mahal) en tegenstellingen. Aan de ene kant is Delhi een wereldstad waar veel kantoren gevestigd zijn en de ICT wereldtop bevindt zich in de nabije omgeving. Aan de andere kant is het een stad waar lang niet ieders dromen werkelijk worden.
Zo zal ik me aan de ene kant de geuren van de spijzen en kruiden blijven herinneren en aan de andere kant de stank van de vuilnisbelten en (heilige) koeienstront. Aan de ene kant de schoonheid van het landschap in Mizoram, aan de andere kant de armoede van de bevolking. Veel dingen hebben me verbaasd, op sommige dingen kan je voorbereiden of kan je je inbeelden, andere kan je enkel proberen na te vertellen, maar kan je pas echt begrijpen als je ze ervaren hebt. Zo is het kastensysteem in India afgeschaft en is India de grootste democratie ter wereld qua oppervlakte. In de steden merk je dat minachting normaal is. Het aantal bedelaars, waarvan vele door bendes gecontroleerd, is der mate groot dat je aan de andere kant ook wel kan begrijpen dat mensen een masker opzetten wanneer voor de zoveelste keer met armoede geconfronteerd worden.
Indiërs moeten hard vechten voor een baan, want er zijn veel gelukzoekers, vluchtelingen worden hier ook vaak onder geschaard. Dit maakt dat vele vluchtelingen dubbel gestraft worden. Hun vaderland hebben ze (vaak) met doodsangst weten te verlaten, maar in India worden ze gediscrimineerd en als tweede rangsburgers behandeld. Hierover hebben we ook met het UNHCR gepraat, zij staan hierbij vaak langs de zijlijn.
Kortom dit is een reis om nooit te vergeten, een bijzondere, mooie, maar ook emotionele ervaring. Ons project is succesvol geweest en alle ervaringen en indrukken die ik tijdens de reis heb opgedaan maken dat ik met veel meer kennis en bezieling me volledig in ga zetten voor de campagne die we nu vanuit Nederland gaan voortzetten.
